Gospodarka / Biznes

Jak będzie radził sobie złoty w dalszej części 2012 roku? Czy jest szansa na dalszą aprecjację polskiej waluty wobec euro, dolara amerykańskiego i franka szwajcarskiego?

Marcin R. Kiepas, Analityk X-Trade Brokers
Poprawa sygnalizowana na początku roku przez wzrosty europejskich indeksów PMI, przeprowadzone przez Europejski Bank Centralny dwie operacje zapewnienia bankom finansowania w postaci niskooprocentowanych 3-letnich pożyczek (Long-Term Refinancing Operation - LTRO), a także pozytywne wieści płynące z amerykańskiej gospodarki, nie tylko pozwoliły w ostatnich miesiącach inwestorom zapomnieć o kryzysie długu w strefie euro, ale też pozwoliły im z optymizmem spojrzeć w przyszłość. Jednym z następstw tej zmiany nastrojów był spadek premii za ryzyko, co dało impuls do silnego umocnienia złotego w tym roku. Kurs USD/PLN spadł z poziomu ponad 3,54 zł do 3,05 zł na koniec lutego. Notowania EUR/PLN cofnęły się z grudniowego szczytu na 4,5940 zł do 4,0830 zł w pierwszych dniach marca. Pewnym wsparciem dla złotego było też zaostrzenie retoryki przez Radę Polityki Pieniężnej oraz wciąż dobre dane makroekonomiczne płynące z polskiej gospodarki.

Więcej: RING EKONOMICZNY - Polski złoty

Najlepszym potwierdzeniem wiedzy pracownika o ugruntowanej pozycji lub tego szukającego pracy są międzynarodowe certyfikaty. Z jednej strony podnoszą one kwalifikacje, z drugiej - konkurencyjność na rynku pracy. Do najbardziej elitarnych międzynarodowych certyfikatów zaliczyć można: CFA, ACCA, CIMA, CIA, PMP, PRM, CAIA. Zakres każdego z nich obejmuje różne obszary finansów, zarządzania, ekonomii, natomiast wszystkie z nich są szeroko rozpoznawalne i cieszą się uznaniem pracodawców na całym świecie.

Więcej: Certyfikaty międzynarodowe – kluczem do prawdziwej kariery

Są esencją kapitalizmu. Pomnażają pieniądze od pokoleń. Przetrwały kryzys i już spłaciły miliardowe zobowiązania wobec rządu USA. Co więcej, kontynuują swoją ekspansję na światowych rynkach i niedawno otworzyły oddziały w Polsce.

Więcej: 3 największe banki inwestycyjne na świecie

Międzynarodowa organizacja AIESEC zaprasza wszystkich studentów zainteresowanych tematyką inwestycji na udział w III edycji ogólnopolskiej konferencji Stock Wars.

Interesujesz się rynkami finansowymi i chciałbyś dowiedzieć się jak zarabiać w czasie kryzysu? Nie masz jeszcze ugruntowanej wiedzy na temat rynku kapitałowego, lecz chciałbyś dołączyć do najlepszych?

Konferencja Stock Wars jest tym czego Ci potrzeba!

Więcej: Konferencja Stock Wars

Turbulencje na rynkach skłaniają roztropnych inwestorów do odwołania się do fundamentów – solidnych cegieł gospodarki, których żadna finansowa ekwilibrystyka nie podważy. Nie ma bardziej gruntownej inwestycji niż grunt sam w sobie oraz budynki na nim stojące. Chyba, że nastąpi… finansowe trzęsienie Ziemi?!

To dość konserwatywne przekonanie ma silne podłoże u naszych sąsiadów zza Oceanu. John Smith nie ma pojęcia, czy giełdy nie legną pewnego dnia w gruzach, ale jest święcie przekonany, że jego kawalerka na dolnym Manhattanie będzie stale rosła na wartości i przynosiła mu regularne dochody z czynszu. Taka jest mądrość ludu. Czy polscy inwestorzy są równie mądrzy?

Więcej: Grunt to Zysk

Skąd potrzeba na agencje ratingowe?

Rynki kapitałowe są obecnie przeogromne. Inwestor chcący ulokować swój kapitał w papiery dłużne państw/przedsiębiorstw powinien skrupulatnie przeanalizować kondycję finansową danego podmiotu, zanim zdecyduje się zainwestować swoje pieniądze. Problem w tym, że przy obecnej liczbie podmiotów, w które mógłby zainwestować, a które powinien wcześniej szczegółowo przebadać, nie starczyłoby mu to życia. Właśnie ta potrzeba rynków finansowych (czyli wszystkich inwestorów) do uzyskiwania porównywalnej oceny ryzyka kredytowego dała początek agencjom ratingowym.

Więcej: Przyznawanie ratingu – krok po kroku …

W ostatnim czasie w prasie ekonomicznej dominowały artykuły przedstawiające trzy największe agencje ratingowe (Standard&Poor's, Fitch i Moody's) jako niszczycielskie machiny, których celem jest sianie niepewności na rynkach. Po (domniemanym) spowodowaniu kryzysu subprime w 2007 roku, te trzy amerykańskie firmy miały realizować kolejny ambitny plan - dalsze pogrążanie Europy w kryzysie zadłużenia, doprowadzając w efekcie do rozpadu strefy euro lub całej Unii Europejskiej. Cel ów miał być osiągnięty za pomocą skoordynowanej akcji, polegającej na obniżce ratingów krajów członkowskich UE , co spowodowałoby wzrastającą nieufność wobec rządów oraz wzbudziłoby panikę na rynkach. Europa nie mogłaby rolować swojego zadłużenia poprzez emisje obligacji, a dodrukowywanie euro doprowadziłoby do "zniszczenia" euro jako środka płatniczego. Tymczasem prawda nie jest tak oczywista.

Więcej: W obronie agencji ratingowych

W okresie zaburzeń na światowych rynkach kapitałowych i zwiększonego ryzyka, kryzys stał się nowym wyzwaniem dla instytucji finansowych. Ich oferta produktowa została wzbogacona o alternatywne aktywa, które cieszą się coraz większą popularnością zarówno wśród inwestorów instytucjonalnych, jak i klientów instytucji bankowych.

Oferta inwestycji alternatywnych obejmuje bardzo szeroki zakres instrumentów, które mają często emocjonalne lub hobbystyczne znaczenie dla inwestora. Uzupełnienie portfela o te aktywa wpływa pozytywnie na dywersyfikację ryzyka inwestora, nie wspominając o potencjale wysokich stóp zwrotu. Wartość aktywów emocjonalnych jest niezależna od wydarzeń na rynkach giełdowych, od decyzji banków centralnych i od trendów ekonomicznych. W dobrze zdywersyfikowanym portfelu wartość tych aktywów powinna zawierać się w przedziale 5% - 15%.

Wartość aktywów emocjonalnych zależy od ich unikalności, dostępności i walorów estetycznych lub smakowych. Na początku należy koniecznie zrozumieć każdą z dziedzin, w jaką chcemy zainwestować i przy wyborze sprawdzić, czy istnieje rynek wtórny, przejrzyste metody wymiany oraz zasoby.

Wśród inwestycji pozafinansowych można wyróżnić inwestycje w:

• wino,
• sztukę,
• metale i kamienie szlachetne,
• przedmioty kolekcjonerskie.

Więcej: Fortuna w butelkach - o inwestowaniu w wino

Według najnowszych danych GUS już co trzecia firma w Polsce prowadzona jest przez kobietę. Czy to dużo? Biorąc pod uwagę uwarunkowania kulturowe oraz kwestię modelu rodziny w naszym społeczeństwie, to chyba niezły wynik. Obecnie bardzo wiele mówi się o sprawie parytetu, zarówno w środowisku biznesu, jak i w świecie polityki. Przedsiębiorczość jednak nie potrzebuje parytetu. Biznes rządzi się swoimi twardymi zasadami i różnica w uwarunkowaniach fizycznych tak naprawdę nie ma znaczenia dla klientów czy kontrahentów naszej firmy. Postawienie tezy, że kobiety i mężczyźni absolutnie niczym się nie różnią w kwestii zarządzania firmą byłby zarówno naiwne, jak i kłamliwe. Różnimy się – to nie ulega najmniejszej wątpliwości. Warto jednak z tych różnic czerpać i dostrzegać w nich szanse dla rozwoju naszej firmy.

Bardzo często wydaje się, że kobiety starają się odrzucić swoją ewolucyjnie bardziej rozbudowaną sferę emocjonalną, by naśladować mężczyzn. To, że obecnie więcej firm zarządzanych jest przez mężczyzn, wcale nie oznacza, że ich styl zarządzania jest lepszy czy bardziej efektywny.

Więcej: Businesswoman

Osią dyskusji na poziomie międzynarodowym są obecnie sposoby przywrócenia gospodarce światowej trwałego, stabilnego wzrostu gospodarczego. Postarajmy się więc uporządkować tę burzliwą wymianę poglądów.

Czy warto zwalczać kryzysy gospodarcze?

Fundamentalną kwestią, od której powinnyśmy rozpoczynać rozważania nad sposobami walki z kryzysami gospodarczymi, jest to, czy sama walka jest w ogóle uzasadniona. Duża grupa ekonomistów uważa, że recesje są czymś naturalnym i potrzebnym gospodarce, a ponadto starania mające na celu przeciwdziałanie spowolnieniu są obarczone istotnymi niedoskonałościami wynikającymi z zawodności rządów. Tym samym próby zaradzenia recesjom powodują jedynie szkody dla systemu ekonomicznego. Ich adwersarze są natomiast zdania, iż państwo powinno funkcjonować tak, jak na poziomie mikro pojedyncze gospodarstwo domowe, które może zwiększyć swój ogólny dobrobyt, wyrównując konsumpcję w cyklu życia poprzez pożyczanie środków finansowych w okresach, gdy uzyskuje niższe dochody, a następnie oszczędzanie oraz spłatę zaciągniętych zobowiązań, gdy zarobki się zwiększają. Według tego podejścia rząd powinien odnotowywać deficyty budżetowe w okresach złej koniunktury oraz nadwyżki, gdy sytuacja gospodarcza się poprawia. Ze strachu (chyba uzasadnionego) przed skutkami krachu oraz pod presją żądań opinii publicznej, politycy zajmujący się gospodarką w większości opowiedzieli się za tym drugim rozwiązaniem. Aktywna polityka fiskalna i pieniężna miała stać się poduszką, zapewniającą miękkie lądowanie gospodarce po wybuchu kryzysu finansowego. Należy jednak pamiętać, że rządy nie generują w ten sposób dodatkowego bogactwa, a jedynie przesuwają część jutrzejszego wzrostu, aby zatuszować dzisiejszą recesję. Strukturalne problemy gospodarek, będące przyczyną spowolnienia, nie znikają. Dlatego strategia ta nie może być narzędziem budowania trwałego wzrostu gospodarczego. Na dodatek samo zadłużenie, czyli narzędzie służące państwom do przenoszenia produktu krajowego w czasie, w długim terminie powoduje pewne negatywne efekty zewnętrzne.

Więcej: Jak wyjść z recesji?