Metoda zupełnie nierealna do wykorzystania zarówno na polskich jak i europejskich rynkach (chociaż na giełdach Euronext czy Milanu jest już coraz bliżej). Następuje tutaj zakup i sprzedaż akcji po dokładnie tej samej cenie otrzymując za to kredyt od giełdy, w ramach dawania płynności na rynek. Giełdy amerykańskie cechuje duża konkurencyjność, które została opisana w rozdziale pierwszym, gdzie opisane zostały systemy ECN. Handel taki jest najbardziej korzystny w przypadku spółek posiadających bardzo mały zakres dziennych wahań, a przy okazji mających duży wolumen obrotów. Biorąc pod uwagę zyski wynikające z otrzymywania kredytu na 1000 akcji, zwykle otwierane pozycję są bardzo duże – rzędu dziesiątek tysięcy akcji. Ryzyko w tym wypadku jest zdecydowanie większe niż możliwy zysk. Dlatego też do tego rodzaju handlu stosowane są spółki praktycznie nie ruszające się w ciągu sesji, mające swój stały poziom ceny, zmieniający się niezwykle rzadko. Trader, który obiera tę metodę inwestowania nie oczekuje zrealizowania zysku w postaci ruchu cenowego. Ustawia on zlecenie kupna/sprzedaży, czeka na realizację, przeskoczenie ceny o 1 cent w górę lub w dół i ustawienie zlecenia po tej samej cenie, po której wcześniej nabył akcje. Następnie czeka na powtórną realizację po tej samej cenie, która ponownie zaowocuje otrzymaniem kredytu za dawanie płynności na rynek. Jeżeli następuje nagły nieoczekiwany ruch, trader musi jak najszybciej wyjść z pozycji z minimalną stratą. Jest to związane z tym, że wynagrodzenie wynikające z dawania płynności stanowi zwykle 3/10 zysku, jaki wynika z ruchu kursu spółki o 1 cent.